سرخط خبرها
خانه / کتابخانه / فرهنگِ عاشورا

فرهنگِ عاشورا

نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه آزاد اسلامی استان مازندران (تک بوک)

سید محمد حسینی شیرازی از مراجع تقلید شیعه بود. وی فرزند میرزا مهدی شیرازی از خاندان حسینی شیرازی و برادر سید صادق حسینی شیرازی و دایی محمدتقی مدرسی است.
وی در طول عمر ۷۵ ساله ش بیش از ۱۱۵۰ عنوان کتاب در مسائل مختلف سیاست ،‌ اقتصاد‌ ، حقوق ‌، الهیات و دیگر موضوعات به دو زبان عربی و فارسی نوشت که از این جهت در تاریخ نویسندگان جهان ممتاز است. وی همچنین در سال ۲۰۰۰ مفتخر به دریافت لقب ” سلطان المؤلفین ” از کانون نویسندگان شد.
وی دهها مسجد ، حسینیه ، مدرسه ، کتابخانه ، انتشارات ، صندوق قرض الحسنه و درمانگاه تأسیس کرد.همچنین نمایندگان و مقلدان او به تشویق و راهنمایی و حمایت وی مؤسسات زیادی در مناطق مختلف جهان از جمله در مصر ، سودان ، بریتانیا ، کانادا ، آمریکا ، هند ، پاکستان ، استرالیا ، کشورهای حوزه خلیج ، ایران و عراق بوجود آوردند.
عاشورا در متن زندگی شیعه و در عمق باورهای پاک او جریان داشته و نهضت کربلا در طول ۱۴ قرن با کوثری زلال و عمیق سیراب کننده جانها بوده است.
هم اکنون نیز عاشورا کانونی است که میلیونها دایره ریز و درشت از ارزشها ، احساسها ، عاطفه ها ، خردها و اراده ها بر گرد آن میچرخد و پرگاری است که عشق را ترسیم میکند.

امام حسین (ع) مظهر اسم رئوف، رحیم و شفیق خداست؛ به همین دلیل او با همه انسان‌ها حتی دشمنان خود مهربان است و دلسوز آن‌هاست. او تاب رنج کشیدن حیوانات را ندارد، چه رسد به انسان‌ها! وجود او پر از مهر و عاطفه است. به همین جهت نتوانست دشمن خود و اسبانشان را تشنه ببیند و آنان را سیراب نسازد. در ماجرا دقت کنید تا عظمت اخلاق حسینی را ببینید: امام حسین (ع) از منزلگاه «شراف» که حرکت می‌کردند، به جوانان دستور داد که آب بردارند. آنان آب فراوانی برداشتند. کاروان حرکت کرد. نیم‌روز راه که پیموده شد، صدای یکی از همراهان به الله اکبر بلند شد. امام (ع) هم فرمود: الله اکبر و از آن شخص علت تکبیر را پرسید. ابتدا خیال می‌کردند نخلستان‌های پیش رو را می‌بینند؛ ولی لحظاتی بعد معلوم شد سپاه حر است که از طرف عبید الله زیاد مأمور کنترل کاروان امام حسین (ع) است.
امام (ع) با مشورت راجع به سمت بلندی‌های «ذوحسم» کاروان را طوری هدایت کردند تا فقط از یک‌طرف با دشمن رودررو باشند. حر با هزار سوار رسید. وقتی امام (ع) از او پرسید با مایی یا علیه ما، او با جسارت گفت: علیه شما! باوجوداین، امام حسین (ع) وقتی حال آن‌ها و اسبانشان را دید، دریافت که تشنه و خسته‌اند، به یاران جوان خود فرمود: اینان و اسبانشان را سیراب کنید! جوانان برخاسته، همه را سیراب کردند. علی بن طعان که از سپاهیان دشمن بود نقل کرده که من آخرین نفری بودم که به آن محل رسیدم و از پذیرایی عقب‌مانده بودم. امام حسین (ع) چون مرا دید، متوجه تشنگی من و اسبم شد. با کمال محبت مرا فرزند برادر خطاب کرد و فرمود: شتری را که بار آب داد، بخوابان. فرمود: بیاشام! من شروع به نوشیدن کردم؛ ولی در اثر خستگی نمی‌توانستم به‌خوبی مشک آب را تنظیم کنم تا آب بیرون نریزد و راحت بنوشم. امام (ع) خود برخاست و لب مشک را برگرداند تا من و اسبم نوشیدیم و سیراب شدیم.(فرهنگ جامع سخنان امام حسین (ع) ، ص ۳۹۵ و ۳۹۷)
این حادثه‌ای بود از حوادث مسیر کاروان حسینی به سمت کربلا. کجای عالم و از چه کسی مشابه این رفتار را نشانه دارید؟ تنها امام حسین (ع) که مظهر کامل اخلاق الهی و ارزش‌های انسانی است، نسبت به دشمن به جهت انسانی و نسبت به حیوانات به حرمت حق حیات، چنین احساسی را دارد و رحم و شفقت خود را شامل آن‌ها قرار می‌دهد.

دانلود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *