سرخط خبرها
خانه / هم اندیشی / نشست هم اندیشی انقلاب اسلامی ایران و اسلام خواهی در جهان در واحد رامسر

نشست هم اندیشی انقلاب اسلامی ایران و اسلام خواهی در جهان در واحد رامسر

دومین نشست هم اندیشی استادان و نخبگان دانشگاه آزاد اسلامی رامسر در روز دوشنبه ۲۹ دی ماه ۱۳۹۳، همزمان با روز «غزه» با حضور جمعی از استادان و اعضای هیات علمی آن دانشگاه و با عنوان: «انقلاب ۰۱۰۱۰۱۰اسلامی ایران و اسلام خواهی در جهان» برگزار گردید.
این نشست از ساعت ۸ صبح با تلاوت آیاتی از کلام الله مجید و صلوات بر محمد و آل محمد ، آغاز گردید و سپس با نمایش فیلمهای پنجمین جشنواره ی فیلم مردمی عمار که به موضوع و مفاهیم اصلی نشست نیز مرتبط بود ادامه یافت. در ادامه جناب آقای دکتر رحمت عباس تبار، استاد یار علوم سیاسی دانشگاه مازندران، به استادان حاضر در جلسه به بحث و بررسی پیرامون تاثیر و گسترش اندیشه های رهبر کبیر انقلاب اسلامی، حضرت امام خمینی (ره) ، موقعیت و استراتژی انقلاب اسلامی ایران و جمهوری اسلامی ایران در حوادث روز جهان پرداختند. لازم به ذکر است این نشست با برنامه ریزی نهاد و همکاری دفتر هم اندیشی استادان و نخبگان دانشگاه آزاد اسلامی واحد رامسر و دفتر فرهنگ اسلامی این واحد برگزار گردید.

دکتر عباس تبار در ادامه افزود:
۱۰۰ سال پیش در هنگامه تحولات بزرگ دموکراسی خواهی در اروپا، بخش عمده جهان اسلام دستخوش استعمار و گرفتار دخالت بیگانگان بود. هنگامی که انقلاب مشروطه ایران به عنوان یکی از اولین حرکت های دموکراتیک در سرزمین های اسلامی، جامعه ایران را به سمت حکومت مدرن و جامعه مدنی مدرن می کشاند، تقریبا تمامی کشورهای اسلامی گرفتار فقدان یک دولت مرکزی مستقر و مقتدر بودند. عمده سرزمین های اسلامی میان قدرتمندان عالم دست به دست می شد و فروپاشی امپراتوری عثمانی نیز منجر به تولد دولت های کوچک جدید و گسترش قلمرو نفوذ غربیان در کشورهای اسلامی می شد.
در این دوران جنبش مشروطه خواهی تنها حرکت مهم در جهان اسلام نبود. در کشورهای تحت استعماری مانند مصر و تونس جنبش های اسلام گرا و ملی گرای تاثیر گرفته از تحولات سیاسی در اروپا، در مسیر مبارزه با استعمار و شکل دادن ساختارهای دموکراتیک ملی و بومی، گام های مهمی برمی داشتند و در هسته باقی مانده از امپراتوری عثمانی، کشمکش میان ملی گرایی قومی و اسلام خواهی، دموکراسی خواهی را تحت الشعاع خود قرار داده بود. اما انقلاب مشروطه ایران، یگانه تحول دموکراسی خواهی در سرزمینی از جهان اسلام بود که به ظاهر هرگز مستعمره نشده بود و یک دولت مستقر و به ظاهر مستقل آن را اداره می کرد.
انقلاب مشروطه خواهی ایران را می توان نوع ایرانی مواجهه با تمدن غرب نیز تلقی کرد. این انقلاب سازگار با حرکت های مشروطه خواهی در کشورهای اروپایی، از اولین حرکت های تجددخواهی در جهان اسلام تلقی می شد.
اما همچون تمامی حرکت های تجددخواهی در جهان اسلام و به طور کلی سرزمین های شرقی با دو مسئله اساسی مواجه بود مسئله اساسی اول فقدان فرهنگ مردم سالاری در میان مردم و نخبگان و فقدان نهادهای اقتصادی، فرهنگی و سیاسی سازگار با روند دموکراسی در این جوامع بود و مسئله اساسی دوم وجود تعارضات بعضا واقعی و بعضا موهوم میان توسعه سیاسی برگرفته از الگوهای غربی و باورهای دینی و اعتقادی مردم بود. مردم ایران در ۱۰۰ سال گذشته با سه حرکت بزرگ انقلاب مشروطه، ملی کردن صنعت نفت و انقلاب اسلامی ایران در سه فراز اساسی از تحولات دموکراتیک و ملی در جهان اسلام در سه پدیده دموکراسی خواهی، استقلال خواهی واقعی و سازگار کردن دموکراسی خواهی با باورهای دینی، از سایر جوامع اسلامی پیشی گرفتند. بی تردید پیشگامی ملت ایران در هر سه این تحولات، تاثیر زیادی در روند جنبش های دموکراسی خواه و ملی گرا در جهان اسلام و به طور کلی جوامع شرقی داشته است. اما امروز یک قرن بعد از انقلاب مشروطه، بیش از نیم قرن پس از جنبش ملی کردن نفت و بیش از ربع قرن پس از انقلاب اسلامی ایران، در جهان اسلام هیچ ساختار مطلوب سیاسی که با این سه پدیده به درستی مواجه شده و به نمونه کارآمدی برای سایر جوامع بدل شده باشد وجود ندارد و جمهوری اسلامی ایران نیز نه تنها الگوی جامعی برای جوامع اسلامی محسوب نمی شود بلکه نسبت به توسعه سیاسی جهان توسعه یافته، نارسایی های چشمگیری از خود نشان می دهد و حتی در جهان اسلام، برخی کشورهای فاقد پیشینه تاریخی و تازه از راه رسیده می روند که در این مسیر از ایران پیشی بگیرند. علت این نابسامانی ها را باید در عوامل اقتصادی، فرهنگی و سیاسی در بیشتر جوامع اسلامی و از جمله ایران جست وجو کرد، عواملی که همه دست به دست هم می دهند تا شکل گیری، ماندگاری، تداوم و نهادینه شدن نهادهای مدنی و دیرپا شدن یک جامعه مدنی قدرتمند را به چالش بکشانند و تحقق آن را ناممکن کنند. چیزی که اگر شرط تحقق یک حرکت بنیادین دموکراتیک نباشد، شرط ماندگاری ساختار دموکراتیک حاصل از آن حرکت بنیادین خواهد بود. موفقیت نسبی برخی کشورهای تازه از راه رسیده را هم می توان در همین عوامل جست وجو کرد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *